28 mei - even de benen strekken

28 mei – even de benen strekken.

De binnenkant van ons onderkomen hebben we nu wel gezien, maar een lange excursie lijkt niet aan de orde. Liever uitgebreid koffie en dan weer naar die romantische watermolen. We wandelen langs paden die soms bijna een wildspoor kunnen zijn, dan weer het spoor van een quad. Of twee elanden naast elkaar natuurlijk. In Yellowstone vroegen we elkaar telkens of we al een moose zagen. Hier niet, dat doen we volgende week.

De auto wordt weer bij de watermolen geparkeerd. Bij dit verslag staat een plaatje van een bruggetje over het water. Dat bruggetje voert naar een eilandje in de rivier die de molen aandrijft. Op dit eilandje groeien wilde planten tussen zeer veel rotsblokken, verder is er niets. Geen foto waard, maar gelukkig had Jolande er bij ons vorige bezoek al eentje genomen, toen we nog niet wisten dat het nergens voor dient.

We zigzaggen door beukenbossen. Jonge beukjes schieten overal uit de grond, afgeworpen dode takken hangen boven het pad in nog levende takken. Een dynamisch geheel.

Op een stukje open terrein ligt een soort minimale brug eenzaam en verlaten en geheel zinloos voor zich uit te staren. Om hem te troosten loop ik over hem heen. Jolande wandelt gewoon rechtdoor over het pad en fotografeert mijn pontificale* hulpverlening. Daarna volgt het volgende beukenbos.

Tenslotte eindigt een zigzag bij een houten gebouwtje waar aan de buitenkant kano’s uit steken wegens ruimtegebrek binnen. Wel is het aangesloten op de waterleiding en staat het, niet onlogisch, vlak bij een meer, en er zijn twee handige steigers. Aan het eind van één hiervan zitten twee vogels op een soort hekwerk. Eentje vliegt weg voor ik zijn (m/v) portretje kan schieten, de andere poseert helemaal zoals ik het graag wil. Ik hoor de verlegen vogel nog wel, en vraag aan Merlin hoe hij heet. Common gull, antwoordt de tovenaar, plus nog wat onbeduidend gemompel over fiti, vinki, merulae, tjiffen, tjaffen, en blauwe tieten. De Common gull is de Larus canus, wat zinspeelt op een hond. Wij zeggen Stormmeeuw. Geheel tevreden wandelen we ongeveer via dezelfde zigzag terug.

Thuis de boterham en Jolande’s ingebouwde rusteloosheid. Ze gaat de benen strekken en een potlood kopen in het dorp. Ze komt terug met vijf vulpotloden, twee verpakkingen met reserve-stiften, en een foto van onze sauna, genomen vanaf de overkant. Missie geslaagd.

Boven ons keren diverse dingen ten goede, en nu, om 19:19, zien we een kajak voorbij passeren met blauw er onder en erboven. Ook binnen is alles opeens in orde. Proost.

*: van pontifex = bruggenbouwer. In het Latijn.