Dinsdag 7 november – Ontslagen en afgevoerd naar P

Ik heb van Germen’s avonturen geen weet in de airconditioned eenpersoonskamer met prima bediening. Het is hier alleen een kwestie van heel vaak nee zeggen. Nee, ik hoef geen pillen tegen een maagzweer. Ik heb die niet en ben ook niet van plan die te krijgen. Een HIV test dan? Lijkt me niet nodig. Ik gebruik geen drugs en heb ook nooit een bloedtransfusie gehad. Ja maar, het is gratis. Nee, laat maar. En ik hoef geen griepprik, en ook geen pneumokokken vaccin. Ja maar, u bent 65, en dan wordt het aangeraden. Kan me niet schelen, ik hoef niet. En welke pijnmedicatie heeft u nodig? Geen enkele, dank u, ik heb het tot nu toe ook zonder gedaan. En uw bloeddruk is wat aan de hoge kant, zullen we daar iets tegen geven? Nee, niet doen, wacht maar even af. Gaat vanzelf over een paar uur weer naar normaal. Ik ben gewoon even uit mijn hum. En kan die naald ook even uit mijn arm, want die stoort me. Zo kan ik geen kerstkaarten maken. Ja maar, dat is voor emergency doeleinden, en anders moeten we straks mogelijk weer een nieuwe aanleggen. Het einde van het liedje was dat dat ding er gewoon uitging en we het risico van opnieuw aanprikken dan maar gewoon er bij nemen. Maar verder was het prima en iedereen was heel aardig en had alle tijd en ik kreeg met mijn dieet van weinig vet, weinig cholesterol en weinig zout naar mijn gevoel gewoon te veel eten, maar van het soort dat ik zelf zou koken. De helft ging gewoon terug.
Allemaal achter de rug. Ik was een model patiënt waar niets aan mankeerde behalve dan dat stolseltje dat er niet hoort. En dus mocht ik vanochtend gewoon weer weg, inclusief wat adviezen dat ik het toch vooral kalm aan moet doen. Zo’n “conditie” beperkt je vakantiemogelijkheden toch wel ernstig. Ik mag niet meer paragliden, bungy jumpen, schieten met een geweer, en de grote achtbanen van Disney World zijn ook al verboden. Alleen rustige familieactiviteiten zijn toegestaan, zoals wandelen, vogeltjes kijken, een beetje sightseeing. Tot overmaat van ramp vinden de muggen me met dat verdunde bloed nog aantrekkelijker. Het leven is hard. Maar we zullen ons aan de beperkingen houden. En zo gaan we, nadat Germen (bijna) alles heeft ingepakt, op stap naar ons volgende doel. Maar niet zonder eerst nog even de medicijnen te halen. Dat zijn nieuwe, en nogal duur. En dus krijg ik vanuit het ziekenhuis een kaart mee van het bedrijf dat dit spul levert voor een 30 dagen try-out periode geheel gratis. Drug pushing heet dat. In Europa strikt verboden als een illegale marketing activiteit. Hier mag dat blijkbaar gewoon. Maar het netto effect is wel dat ik het spul gratis mee krijg en thuis dan maar verder moet zien. Daar gaan we ongetwijfeld over op meer standaard spul. Weer een ervaring rijker.
Het State Park dat Germen heeft uitgezocht om onderweg te bekijken blijkt gesloten wegens hoog water. Waar hebben we dat eerder meegemaakt? Dan maar door naar onze bestemming, maar via kleinere wegen. Dat blijkt een prima keuze. Onderweg enorme aantallen kaalkopooievaars (en wij maar denken dat die beesten zeldzaam zijn), een mooie ijsvogel, en een aantal kwakken. Mooi meegenomen. Ons nieuwe onderkomen is heerlijk. Een huis in een soort vakantiehuizenwijk waar mensen komen om te vissen. We hebben onze eigen aanlegsteiger (helaas geen bootje), een terras dat uitkijkt over het water, een grote woonkamer, een slaapkamer met een bed waarin we elkaar niet terug kunnen vinden, en een keuken die nu eens wèl werkt, met 4 inductie-pitten, een wereld aan pannen en potten en allerlei gerei. Hier gaan we niets te kort komen. Op het buitenterras drinken we een biertje bij de ondergaande zon tot de muggen ons geheel dreigen te verzwelgen. Morgen weer een dag.