Dinsdag 14 november - Meer Ocala

We slapen een beetje uit, dat is kennelijk nodig. Pas na koffietijd (hoe laat is dat? Wie het raadt krijgt een gratis abonnement op deze berichten) stappen we in de auto. Het stukje Ocala dat we vandaag als eerste gaan zoeken, heet Alexander Springs. Alexander de Grote stak de hellespont over en hakte de Perzen in de pan, en vervolgens ook nog een hele serie andere volkeren, inclusief de Egyptenaren. Maar of de Springs naar deze Alexander zijn genoemd, wordt ons niet duidelijk. Er stroomt een aanzienlijk brede maar verbazend ondiepe rivier langs dit oord; je kunt er net een kano in laten drijven. Er loopt een prachtige wandelroute langs, denken wij, maar helaas is deze nog onder reparatie. We blijven niet al te lang rondhangen. De hemel is egaal grijs, het is helemaal niet warm. De slakkenwouw blijft uit, de zwaluwstaartwouw ook. Geen een eendje dobbert in het nat. Bij de uitgang, waar we entree betaald hebben, vraag ik naar die wandelroute en of er niets anders te doen is. Nou, er is nog een veel langere ‘trail’, maar dan moet U zich hier inschrijven en rode of gele kleding dragen, want ze zijn daar aan het jagen. Laat maar zitten. We rijden naar een volgend stekkie, over een brug over dezelfde stroom. Is dat daar een eend? Nee, het is een dikbekfuut. Verder maar weer. Er is een trailerhelling, ergens, aan Lake George. De weg erheen is onverhard, maar goed berijdbaar. We passeren allerlei mannen in camouflagepakken, met walkie-talkies, en lichtgevend rode hesjes: ook hier wordt gejaagd. Voor we bij het water komen, zien we een rij zomerhuisjes. In de tuintjes lopen een paar dozijn kalkoenen, en aan het eind van de weg grazen herten. Die hebben het goed voor elkaar: hier zitten ze veilig. Bij het water is het kil en winderig, dus wegwezen maar weer.
We picknicken aan een meer, in de luwte, het is er mooi ondanks het grijze weer. Er fladdert hoog in de bomen iets, meesjes of zo. Eén blauw-grijze muggenvanger waagt zich dichtbij, wellicht omdat we zo stil zitten dat we onderdeel zijn van het landschap. Zo kabbelt de dag voort, van plek naar plek.
De auto wil benzine, hij klaagt dat hij anders over 60 km zal stilstaan. Nou, veertien mijl naar het zuiden ligt Altoona. Daar dus naar toe. Voor ons uit doemen flikkerende gele lampen op. Nog 50 km, dreigt de auto, en als we remmen bij die lampen verandert de waarschuwing in “Low”. We zitten achter een kolonne auto’s, die met (echt waar) 4 mijl per uur voortkruipt. Dat betekent dat het nog drie uur zal duren tot we bij Altoona en een tankstation zijn. Wat doen die trucks met die flikkerende lichtjes toch? Het zijn er drie, en er zitten gewone auto’s en vrachtauto’s tussen. Ze vegen de straat niet, ze verven geen nieuwe strepen op het wegdek. Er zijn teveel heuvels en bochten om ze in te halen. Ik moet voortdurend remmen, omdat de auto stationair 8 mijl per uur wil rijden. Dat slurpt dus brandstof. Ik word nerveus en keer om bij een zijweg. We weten dat er restaurantjes en winkels zijn in Juniper Springs, 30 km de andere kant op. Met de zuinigste snelheid, 50 mph, zal het nog wel lukken. Toch? Vast wel. Op het dashboard verandert de kleur van de brandstofmeter in rood.
Nou, het loopt nog net goed af. Met $42 aan benzine in de tank voelt het een stuk lekkerder. We proberen nog een paar plekjes en vinden weer een weggetje naar een meer, alsmaar op zoek naar die eenden en die steltlopers die ze ons beloven. Maar we zien slechts een wanordelijke zwerm gieren, die uit de boomkruinen opvliegen. Het doet ons aan Hitchcock denken. Nou dan niet. Thuis wacht een (half) luie stoel en een biertje. De interessant lijkende stoompan wordt uitgeprobeerd. De piepers in het onderste deel, de boontjes boven in. Na 20 minuten zijn de piepers nog hard en de boontjes aanzienlijk meer al dente dan wij lekker vinden. Na nog eens 10 minuten is er niet veel veranderd. En dus gaat het hele spul over in twee pannetjes. Na 7 minuten kan het eten op tafel. Die stoompan komt de kast niet meer uit. Het is trouwens een onding om af te wassen. Te groot voor een vaatwasser (die we hier niet hebben) en met al die gaatjes maar heel moeizaam schoon te krijgen. Mocht je ooit een verjaarscadeautje zoeken voor iemand die je niet aardig vindt…